Sportful Dolomiti Race fietsvakantie

Zoals vermeld in de Zadelpen van deze maand, is hieronder het gehele reisverslag van Thijs Reinen te lezen, over de deelname aan de Sportful Dolomiti Race 2019. Veel leesplezier!

Na onze deelname aan de Dolomiti Marathon in 2017 was het zoeken naar een nieuwe uitdaging voor 2019.  Na wat gezoek en overleg waren we het snel eens, het zou de Sportful Dolomiti Race in ons geliefde fiets gekke Italië worden.  Een wat onbekendere Granfondo die sinds 1995 wordt georganiseerd, eerst onder de naam Granfondo Campagnolo, maar sinds 2008, met het kledingmerk Sportful als hoofdsponsor, als Sportful Dolomit Race. Start en finish zijn in Feltre, in het zuidelijke deel van de Dolomieten. De granfondo telt 210 kilometer en ruim 5000 hoogtemeters en is daarmee waarschijnlijk de zwaarste van Italië. Ter ere van de 25e editie ging de laatste bergetappe in de Giro dit jaar over exact het parcours van deze granfondo. Naast de granfondo  kan je ook voor de mediofondo gaan van ruim 140 km en 3000 hm.

Deze granfondo moet de afsluiting worden van een 7 daagse fietsvakantie die we vooral gaan doorbrengen in Levico Terme aan het gelijknamige meer, samen met het Caldonazzo meer, voor velen een bekend vakantie adres. Feltre ligt ruim 60 km naar het oosten de vallei in, maar rond  Levico zijn de fietsmogelijkheden wat beter. En we konden terecht in een fantastisch bike hotel, Sport&Wellness Hotel Cristallo. Prima kamers, zeer uitgebreid ontbijt, goed diner, een gigantische garage onder het hotel voor motoren met apart af te sluiten gedeelte voor fietsers met complete fietswerkplaats. Als je een prima fietshotel zoekt tegen een zeer redelijke prijs is dit the place to be. Aanvankelijk zouden we met 5 man gaan, Reinier Huizer, Piet Starrenbrug, Rico van Burgh, Thijs Reinen en Frans Bierman, maar helaas moest Frans afzeggen ivm een hernia. 

Na een gedegen voorbereiding, de een wat fanatieker als de ander,  bijna 5000 km in de benen, toertochten in Nederland en België gereden met veel hm en ik bijna 10 kg lichter, vertrekken we op zondagochtend 9 juni richting Levico. Na ruim 13.5 uur, en wat oponthoud rond München, komen we net voor het diner aan in het hotel. Tassen op de kamer, fietsen in de kelder en vlug aan tafel met een welverdiend biertje erbij. Het hele hotel zit vol met stoere bikers met grote lere jekkers, meest uit Duitsland of Zwitserland.  Daarnaast wat MTB’ers en een enkele racefietser. De hoteleigenaar vertelde, toen hij hoorde dat we uit Nederland kwamen, dat Bart Brentjes met zijn MBT team de week ervoor in het hotel was geweest.  De vermoeidheid van de reis slaat snel toe dus we gaan vroeg plat. Morgen kan het feest beginnen.

Maandag 10 juni

Elke dag ontbijten we rond 8 uur en vertrekken we om een uur of 9-half 10 voor een tocht. De week voor ons vertrek hadden we al veelvuldig allerlei weer apps in de gaten gehouden en de voorspellingen waren niet al te best, Maar naarmate het vertrek naderde werden de voorspellingen elke dag beter en uiteindelijk zouden we, op een paar druppels op maandag, een bui op woensdag en een uur noodweer tijdens de granfondo op zondag, prachtig weer hebben, droog, zonnig en tussen de 25 en 35 graden. Vandaag een niet te lange tocht die ons richting Baselga di Pine brengt, vooral bekend van de schaatsbaan. Tijdens de 1e beklimming begint het wat de druppelen en de afdaling ligt er wat nat en glad bij, maar richting Baselga wordt het droog en warmer. Na de lunch aan het meer bij Baselga gaan we richting de enige passo van naam vandaag, de Passo Redebus. Vanaf deze kant kort, amper 5 km maar zeer steil, tot 20%. Op weg naar de top op 1450 meter fiets je soms door een desolaat landschap. Begin november 2018 heeft in deze regio een zeer zware storm gewoed die ruim 14 miljoen bomen de kop heeft gekost. Wie de reportage van de laatste bergetappe van de Giro heeft gekeken heeft de beelden vast gezien op de Passo de Manghen. Hele bossen zijn weggevaagd. Na de top een heerlijke afdaling van 16 km richting Pergine en dan langs het Levico meer terug naar Levico. 87 km en ruim 2100 hm in de benen.

Dinsdag 11 juni 

Vandaag staat een ritje van ruim 100 km op het program richting het zuiden met 2 mooie klimmen voor de boeg. Eerst beginnen we met de beroemde Kaiserjager strasse. Deze weg is in 1911 aangelegd om oorlogs materiaal aan te voeren naar het grensgebied tussen toenmalig Oostenrijk-Hongarije en Italië. Tis een smal en zeer steil weggetje uitgehouwen in de bergwand met een fantastisch uitzicht over het Caldonazzo en Levico meer. Ruim 9 km, gemiddeld bijna 10%. Reinier is niet te houden en gaat er vandoor, Rico doet het, zoals de hele verdere week, op zijn eigen tempo, laat zich niet gek maken. Als we allemaal boven zijn een stukje op en neer en tijd voor koffie. Daarna een lange heerlijke afdaling van ruim 22 km door een prachtig rustig dal. Opeens vallen er zowaar een paar druppels maar die verdampen voordat ze de grond raken. Tis ruim 30 graden. Net voor het einde van de afdaling had ik een klein weggetje gevonden op de kaart waar we kunnen doorsteken naar de volgende klim. Ff spannend of we daar wel omhoog kunnen, maar dat blijkt prima te kunnen. Weg is niet best maar klimmen gaat prima, afdalen geen aanrader. Na een 20 tal haarspeldbochten komen we op een grotere weg wat de eigenlijke volgende klim is. Ruim 16 km klimmen tot bijna 1500m tegen 7% gemiddeld. Niet al te lastig maar de hitte begint zijn tol te eisen en we hebben honger. Lunch is ergens halverwege deze klim gepland in een ski dorp, maar altijd weer spannend of  er iets open is. Gelukkig kunnen we een restaurant vinden die ons een heerlijke pasta kan voorschotelen en we kunnen weer verder. Na de top lekker vals plat naar beneden knallen en dan een mooie afdaling richting Caldonazzo. Halverwege de afdaling had ik bedacht om via een klein weggetje verder af te dalen, maar dat was niet het beste idee. In het begin slecht wegdek en men was ook nog aan het werk. We deden net of we dom waren en met wat kunst en vliegwerk konden we toch verder. Beneden aangekomen was Rico en wij de kraak in zijn fiets zo zat dat we toch maar een fietsenmaker gingen opzoeken. Pas bij de vierde konden we goed terecht. Het hielp ook  dat hij Willier dealer was en laat dat nou net het merk van Rico’s fiets zijn. Ze hadden nu ff geen tijd, maar geen probleem. FF de pedalen omzetten op een mooie Giant met Ultegra en neem maar mee die fiets en kom morgenochtend maar ff terug. Kijk, waar maak je dat nog mee. Na 100 km en ruim 2500 hm kwamen we moe maar voldaan in het hotel aan en was het tijd voor een herstel drankje. 

Woensdag 12 juni 

Ivm de voorspelde kans op regen en onweer en om wat te herstellen van de inspanningen van de voorgaande 2 dagen, vandaag een wat korter, ‘makkelijker’ rondje dicht bij huis. Maar eerst moeten we nog de fiets van Rico op halen bij de plaatselijke fietsenmaker. Daar aangekomen blijkt er toch wat anders aan de hand te zijn. Freewheel lagers zijn naar de vaantjes. Die hebben ze niet op voorraad. Maar no problemo, neem de Giant maar voor de rest van de dag mee en kom na jullie fiets rit maar ff kijken hoe het er voor staat. Super gasten daar. 

We rijden ruim 33 km over een mooi licht aflopend fietspad door de Valsugana vallei richting het oosten. Wat een genot met aan weerszijden  de prachtige bergen van de zuid Dolomieten.  Bij het dorpje Grigno gaan we de enige serieuze klim op van vandaag, de Murello, ruim 9 km a 7%.  Via deze klim kun je ook naar de bekendere Passo Rolle gaan, maar wij doen maar ruim de helft. Tis een prachtige klim, mooi uitgehouwen uit de bergkam, met vooral in het begin, flink wat haarspeldbochten.  Onderweg kom ik ook nog 2 slangen tegen die lekker op de warme weg aan het zonnen zijn. De top ligt op bijna 900 m. Als iedereen boven is gaan we op zoek naar een lunch adres. Dat vinden we in het dorpje Castello Tesino bij de plaatselijk pizza boer anex ijszaak. Nadat we een lekkere pizza of pasta geserveerd hebben gekregen van de plaatselijke dorps schone, vervolgen we onze rit terug richting Levico. We rijden nu een kort stukje over het parcours van de Gran en Medio Fondo van komende zondag, soort verkenningstocht dus. Eerst nog een km of 9 op en af en dan 9 km serieus dalen richting de vallei. Intussen was de lucht toch flink betrokken en net voor we beneden waren gingen de hemelsluizen ff flink open. Maar voordat we in Levico waren was het al weer droog, zon en 34 graden, dus alles weer droog voordat we thuis waren.  Maar eerst weer langs de fietsenmaker. Fiets was dusdanig gemaakt dat Rico de week kon uitfietsen. Kosten van een dag ruilfiets, 2 nieuwe lagers en arbeid, doe maar 50 euro. Tja, wat zijn er toch heerlijke mensen op deze aardkloot. 80 km en 1200 hm rijker gaan we genieten van een drankje en het lekkere Italiaanse eten. 

Donderdag 13 juni 

Vandaag staat er een mooie serieuze uitdaging op het program, de Monte Bondone vanuit Trento beklimmen, ruim 17 km a 8% gemiddeld en 36 haarspeldbochten. Hiervoor moeten we richting het westen, over de A-22 snelweg en ons eerst door Trento wurmen. We dalen af naar 200m en de temperatuur is er dan ook dusdanig naar, ruim over de 30 graden. Nadat we onze bidons bij een fonteintje hebben gevuld en nog een reepje of gelletje hebben genomen beginnen we aan de lange klim naar 1650m hoogte. De klim is vrij gelijkmatig steil over een goede brede weg met regelmatig een prachtig uitzicht over de vallei waar de autostrada del Brennero door heen loopt. Na iets meer dan 1.5 uur ben ik boven en de rest volgt vrij snel. Na de gebruikelijke foto’s bij het bord van de Passo gaan we lunchen op de top, lekker in het zonnetje bij een graad of 20. Na de lunch nog een foto momentje net na de top. Je hebt daar een prachtig uitzicht over de Brenta dolomieten met pieken boven de 3000m. Dan lekker ruim 23 km afdalen richting de vallei. De weg is vrij smal en niet altijd even best, dus het blijft opletten. Zeker als we de bossen induiken en het zicht, door de schaduw/zon werking, niet altijd optimaal is. In de vallei is het weer bloedheet en we zijn er nog lang niet. Eerst weer de autostrada en rivier over en dan via het dorpje Mattarello beginnen we aan de terugweg. Het eerste wat we zien als we het dorp uitrijden is een bord met 15% erop. Oei en dat bij die hitte. In ruim 2 km komen we niet onder de 10% met uitschieters inderdaad tot 15%. De km ‘s en hitte beginnen nu toch wel door te wegen en kreunend en puffend komen we weer op de hoofdweg uit die we die ochtend richting Trento afgedaald hebben. In de ochtend afdalen houdt in nu klimmen dus we moeten nog ruim 6 km a bijna 6% omhoog tot we de afdaling richting Levico kunnen inzetten. Na 94 km en ruim 2600 hm komen we weer  aan bij het hotel. Prachtige dag.

Vrijdag 14 juni 

Vandaag gaan we de groep opsplitsen. Rico en Reinier doen een korter rondje van een km of 60. Piet en ik gaan de geplande route doen, Passo Redebus vanuit het zuiden en de Passo Manghen vanaf de noordkant. Kunnen we alvast kijken hoe de afdaling van de Manghen er bij ligt als we zondag vanaf de andere kant de Manghen doen. 

Eerst langs het Levico meer richting Pergine en dan ruim 16 km klimmen naar de top van de Redebus op ruim 1450 m. De klim is goed te doen, constant tussen de 6 en 8%, alleen de laatste 1.5 km zijn met ruim 9% gemiddeld echt steiler. De afdaling is kort, 5 km, maar zeer steil en voor je weet moet je vol in de remmen om niet de hoofdweg op te schieten.  Wat volgt is ruim 23 km op en af over een prachtige rustige weg richting het noordoosten. Rond lunch tijd zijn we in het dorpje Bersaglio aan de voet van de Manghen. Na wat gezoek vinden we een hotel waar we wat te eten kunnen krijgen en dat is hard nodig. De pasta gaat er weer lekker in. Dan tijd voor het toetje van de dag, de Passo Manghen vanaf de noordkant. Klim van ruim 16 km a 7.5% gemiddeld maar dat bedriegt behoorlijk.  De eerste 6-7 km zijn maar rond de 5% met ook stukken die amper boven de 4% komen. Dus dan moeten de laatste 7 km erg steil zijn. We gaan het meemaken. De eerste km ‘s gaan als de brandweer, een echte loper over een bijna kaarsrechte weg tussen de bossen. Maar dan versmalt de weg ineens en gaat het met een 12-tal haarspeldbochten kort op elkaar steil omhoog. Ik zie op mijn teller het % niet meer onder de 10% komen met pieken tot 12-13%. En dit gaat door tot op de top. Ook opletten met motors die naar beneden komen, die willen nog wel eens door de zeer krappe binnenbochten komen en ik weet maar net een botsing te voorkomen met een dikke Harley. Je kunt ook wel zien dat de GIRO hier een paar weken geleden is gepasseerd, want heel de weg is opgeknapt en gedeeltelijk nieuw geasfalteerd. Ook wordt hier weer pijnlijk zichtbaar hoe de storm van november 2018 heeft huisgehouden hier. De bomen op hele bergkammen zijn ook hier compleet verwoest. Genoeg werk voor de Houtlijn zou je zeggen. Na 1 uur 40 minuten boven, over de laatste 8 km van 9%  gemiddeld doe ik precies een uur!! Maar de beloning op de 2042m hoge top is geweldig, Prachtig uitzicht, hier en daar nog een plukje sneeuw. Daar doe je het voor. Piet komt ff later ook boven en samen drinken we nog een groot glas cola net onder de top en dan afdalen geblazen. 23 km richting de Valsaguna vallei. De afdaling die we zondag in tegengestelde richting moeten. Na de afdaling nog een kleine 16 km licht oplopend terug naar het hotel en we zijn klaar voor de tocht op zondag. 110 km en ruim 3000 hm in de benen.

Zaterdag 15 juni 

Vandaag rustdag. Startbescheiden ophalen in Feltre, nog wat boodschappen doen voor het vroege ontbijt zondagochtend en verder veel rusten.

Zondag 16 juni 

D-Day. De wekkers gaan af om een uur of 4  Ontbijten doen we op de hotelkamer met een beker yoghurt, wat koeken en flessen fris. Vertrek staat gepland rond 4.45 uur. Het is ± 45 minuten rijden vanaf ons hotel naar de startplaats Feltre zodat we ruim op tijd daar zijn voor de start die om 7 uur is. We parkeren de auto naast tientallen campers van Italiaanse amateur ploegen. De Granfondo is dan ook een officiële wedstrijd, waar top amateurs en ex profs aan mee doen. Nadat we alles gecontroleerd hebben, bandjes hard genoeg, eten en drinken bij etc fietsen we naar de start locatie in het centrum van het dorp.  Piet en Reinier schieten nog snel een dixi in om nog wat overtollig gewicht kwijt te raken of zouden het toch de zenuwen zijn?  Dan wachten en wachten tot het 7 uur is. Het is prachtig weer en het is mooi om al die zenuwachtige perfect gesoigneerde Italiaantjes op hun blitse fietsjes te bekijken. 

Net voor 7 uur wordt er afgeteld en klinkt het wolven gehuil door het dorp en off we go. Bijna 5000 deelnemers zetten zich in beweging. Wij staan in startvak 2000-3000 dus voor we een beetje gang hebben zitten we al op de brede rechte weg die het dorp uit leidt. Reinier staat nog een start vak naar achteren, maar die zal wel snel aansluiten. 

Eenmaal op de brede rechte weg die auto vrij is weet ik niet wat me overkomt. De meeste gaan echt als een gek van start. Aan alle kanten wordt ik voorbij gereden door hordes mannen en vrouwen die met 40-45 in het uur richting eerste klim razen.  Eerst probeer ik nog aan te sluiten maar al snel kies ik voor eigen tempo want anders ben ik al opgebrand voor de Granfondo goed is begonnen. Al snel zie ik Reinier voorbij flitsen, laten gaan. Na 15 km min of meer vlak beginnen we aan de eerste klim van de dag, de Cima Campo, 1427 m, 18 km lang  tegen 6.1%. Ook deze klim is verkeersvrij gemaakt. Tis een mooie gelijkmatige klim die goed te doen is.  Omdat het de eerste klim is en de Medio fietsers nog bij de Granfondo fietsers zitten is het soms erg druk en moet je af en toe wat slalommen, maar op zich valt het mee. Wat ook opvalt, ik herken veel fietsers die mij voorbij stoven net na de start en nu al ploeteren op de eerste klim. Dat gaat nog wat geven. Reinier fiets een stukje voor mij, Piet en Rico net achter mij. Zij gaan beide de Medio Fondo doen, Reiner en ik de Granfondo. Na ruim 1.20 uur zijn we boven, lekker op reserve gereden want er komt nog heel wat. Reinier en ik dalen samen  af. In het dorpje Castello Tesino , halverwege de afdaling, is de splitsing van beide afstanden. De medio fietsers gaan hier de Passo Brocon op, wij dalen nog verder naar de voet van de Passo Manghen die we na ± 62 km bereiken. De Passo Manghen is de scherprechter van de Granfondo. Meer dan 22 km lang tot een hoogte van 2047m tegen 7.3% gemiddeld. Maar de laatste 7 km zijn zeer steil met een gemiddeld van dik boven de 9% en pieken tot 15%.  Mentaal is het ook een lastige klim, bijna geen haarspeldbochten, alleen op het einde 10 kort op elkaar. Tis warm, maar ik zit lekker in mijn ritme en het lukt me om net onder mijn max te blijven trappen. Wat ook helpt, ik haal best veel mensen in. Ik zie mannen fietsen waarvan ik denk, hoe moeten die in godsnaam ooit de finish halen, op de top is het nog ruim 120 km!!! Op het eind komen we boven de boomgrens en wordt de weg echt smal en vooral heel steil. Maar we komen prima boven na bijna 2 uur klimmen, Reinier een paar minuten sneller dan ik. Snel wat eten en drinken net onder de top. Het weer is nog prima, hier en daar een grijs wolkje. Windstopper aan en dan duiken we de afdaling van de Manghen in. Ik weet wat me te wachten staat van de klim 2 dagen eerder en doe het rustig aan. Reinier is een veel betere daler en ik ben hem dan ook in no time kwijt. Beneden aangekomen is Reinier in geen velden of wegen te bekennen dus ga ik alleen door. Ik zal hem dan ook pas bij de finish terug zien. 

Tot de voet van de Passo Rolle is het ± 16 km vals plat omhoog. Snel pik ik aan bij een groepje van een man of 20.  Allemaal Italianen volgens mij. Maar het gaat niet hard genoeg naar mijn zin dus besluit ik me maar op kop te zetten met als gevolg een hele sliert achter mij aan. Voor slim fietsen ben ik niet in de weg gelegd. Intussen komen er wat donkere wolken opzetten en vallen er zelfs af en toe wat druppels. Links van me stralend blauwe lucht, rechts grijze wolken. Maar de temperatuur is prima dus no problemo. De voet van de Passo Rolle bereiken we na bijna 120 km. De Rolle is een 2 traps klim. Totaal ruim 20 km lang, tot een hoogte van 1967m, 4.8% gemiddeld met een middenstuk van ruim 6 km zowat vlak. Geen moeilijke klim dus, maar de km’s gaan nu tellen en het weer gaat ook een negatieve rol spelen. Tot halverwege gaat het prima, maar ik zie al heel veel motoren met lichten aan de berg af komen. Het wordt ook steeds donkerder en het begint ook te rommelen in de verte. Halverwege is er een stop, snel nog wat eten en door. Dan begint het te regenen, harder te regenen en dan breekt de hel los. De hemelsluizen gaan wagenwijd open, recht boven de top van de Passo Rolle. Ik heb niets anders bij me dan een windstoppertje met korte mouwen, het zou prachtig weer worden vandaag toch? Les 1 fietsen in de bergen, hou rekening met alle scenario’s. Dom dom. Regen gaat over in hagel, heel veel hagel. Langs de kant ligt een hele laag en mijn armen zijn ook wit. Ondanks dat we aan het klimmen zijn krijg ik het toch koud. De temperatuur is met een graad of 15 gezakt denk ik. Maar we hebben geen keus, we moeten toch weer in Feltre zien te komen en dat is nog een heel eind. Klimmen gaat, ondanks de omstandigheden, nog best goed. Maar intussen begin ik me grote zorgen te maken over de afdaling. Ben al geen held in afdalen, maar in deze omstandigheden kijk ik er huizenhoog tegenop. Ik schuil nog een keer, maar dan krijg je het ook maar koud, dus toch maar weer de fiets op. Op de top is het intussen weer gaan regenen ipv hagelen. De hele top staat vol met schuilende fietsers bij de restaurantjes en winkeltjes. Terwijl ik over de top fiets kijk ik nog of ik ergens een regenjack kan kopen, maar ik zie zo snel niets. Ik besluit niet te stoppen, maar direct door te gaan. Als ik stop wordt het helemaal niets meer vrees ik.  De afdaling van de Passo Rolle naar de voet van de laatste klim is maar liefst 38 km lang. Het water stroomt over de weg en ik daal letterlijk als een natte dweil. Mijn hele lichaam bibbert van de kou, alles doet zeer en vooral mijn nekspieren zijn helemaal verkrampt. Onder in de beugel dalen lukt ook al niet meer, ik moet remmen boven op de handgrepen, wat ook niet ideaal is. Na een km of 10 dalen wordt het droog, maar de weg is nog kletsnat. Veel beter voel ik me nog niet en ik heb al in mijn hoofd besloten dat ik de kortste weg terug naar Feltre ga nemen en dus de laatste klim laat voor wat het is. Na ± 20 km kom ik  door een dorpje en stop even om wat te eten en drinken. Sta nog steeds te shaken, maar zowaar begint de zon weer te schijnen, de temperatuur loopt snel op en de weg wordt droog.  Ik stuur ff een appje naar de rest dat ik de kortste weg naar de start ga nemen en ga verder. De laatste 16km van de afdaling lopen over een  brede licht aflopende weg door een prachtige vallei. Echt een bijtrapafdaling. Er komt me een Italiaan achterop gereden en hij vraagt of we samen kop over kop verder zullen gaan. Zo gezegd zo gedaan en met 50-55 per uur razen we naar beneden. Door de hogere temperatuur en de inspanningen begint het lichaam weer beter te functioneren en ik voel me steeds beter worden. Helemaal beneden aangekomen aan de voet van de laatste klim is het prachtig weer, 30 graden en stralend zonnetje. Wat een contrast met een uur daarvoor op de Passo Rolle. 

Ik stop nog een keer en kijk op mijn telefoon. Appie van Reinier dat ie al op de laatste klim zit. Dan kan ik me toch niet laten kennen en ik voel me eigenlijk best weer het mannetje dus here we go, naar de top van de Croce d’Aune. Klim van ruim 11 km naar 1100m a 5.4% gemiddeld maar weer zeer onregelmatig met een 3km bijna vlak stuk in het midden. Tis een prachtige klim met mooie vergezichten op de bergen, maar de km ‘s beginnen nu toch wel hun tol te eisen en het wordt meer harken dan fietsen.  Maar na bijna een uur bereik ik toch de top….denk ik. De track van de organisatie op mijn GPS zegt rechtdoor, maar er staat een grote gele pijl op de kruising, rechtsaf. Automatisch ga ik rechts en de weg loopt meteen weer flink omhoog. Na een paar honderd meter begin ik te twijfelen of ik wel goed zit en rij zelfs terug naar de kruising. Daar staan een paar mensen die zeggen dat ik toch echt rechtsaf omhoog moet. Ik zie nog een paar anderen omhoog ploeteren dus ik ga er toch maar achteraan. Blijkt later dat de organisatie op het laatste moment de route heeft aangepast en de aankomst van de GIRO etappe van 2 weken ervoor in de route heeft opgenomen. 2.5 km extra klimmen, maar wat erger is, ook meer dan 200 hm extra, dus met meer dan 9% gemiddeld ook nog eens het steilste stuk van de hele klim. Ook psychisch was het zwaar, denken dat je er bent en dan nog een lekker toetje krijgen. Maar ook dit hebben we overleefd. Nog 16 km dalen naar Feltre en in het centrum naar de finish op een korte maar zeer steile kasseien strook. Na een fantastisch avontuur, 210km, bijna 11 uur onderweg, ruim 5000hm, 4 bergen, broeierige hitte en ijzige kou, staat Reinier me met een brede glimlach en een groot glas bier op te wachten. Moe maar voldaan kom ik over de streep, blij dat ik de tocht toch helemaal volbracht heb.  

Later blijkt dat er meer dan 1000 personen de finish niet gehaald hebben, de meeste ivm het slechte weer op de Passo Rolle. 

Dus wil je een keer een zeer uitdagende Granfondo fietsen, nog niet zo massaal en commercieel als de grote 3, Marmotte, Maratona of Otztaler radmarathon, dan is dit zeker een aanrader. 

Thijs Reinen 

Note: Begin augustus stond er een berichtje in de Fiets. Winnaar Sportful Dolomiti Marathon, Enrico Zen een ex prof,  betrapt op doping. Toch nog een plekje opgeschoven in de uitslag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *