Grenzen

De stippellijn onderin is de grens van Zuid-Holland en Zeeland

Gisteren stond de rit Langs de grens van Zuid-Holland en Zeeland op het programma. Ging wel niet helemaal langs deze grens, maar een kniesoor die daarnaar kijkt. De rit was lang genoeg om schrijver achter in het peloton te doen geraken. Samen met zijn trouwe maat heeft hij de rit uitgereden. Vlak na de tocht sprak scribent een deelnemer die vertelde dat hij nogal wat ingeleverd had. Hij merkte, ondanks een aantal trainingen in gezelschap van twee bevriende rijders, dat het hem niet meezat om na twee jaar inactiviteit, op zijn oude niveau te komen. Wat dat betreft was de naam Langs de Grens uitstekend gevonden. Hij kende z’n grenzen tot nu toe en er is nog veel werk te verrichten om op het oude niveau terug te keren.

Maar komt hij wel op zijn niveau ? Zitten daaraan geen grenzen ? Dat is helemaal niet zo vreemd, denkende dat hij niet een meer van de jongsten is. Hij wil niet horen dat ie een oude man is. Een van zijn bevriende mederijders vertelt hem dat nog wel ‘ns. Dat wordt dan wel ludiek bevestigd maar innerlijk wil hij er niet aan.

Nu stond er gisteren ook wel een pak hevige wind rond Oostvoorne en Rockanje, maar dat mocht de pet niet kreuken en de pret niet verminderen. Op een gegeven moment kwam die wind ook in het voordeel. Dus ging de bereikte grens op de teller omhoog. De man in kwestie wil een 3.. als eerste cijfer op de snelmeter zien. Hij moet toch een keer tevreden zijn. Bij aankomst zei hij wel voldaan maar niet helemaal tevreden te zijn. Er is nog werk te doen en omdat het rijden niet een van de naarste bezigheden is, zal dat best lukken. En zo niet, dan is er geen man overboord, vertelde ik hem. Leer je grenzen kennen. Het kan niet voor altijd doorgaan. Leef met je beperking, wees op een bepaald moment tevreden met wat je doet en weer kan. Denk aan anderhalf jaar geleden toen de rolstoel je grens was.

Oh ja, diverse leden boden bij de koffiestop hun hulp en goed wil aan om op de desbetreffende rijder te wachten en bij hem te blijven. Dit werd zeer op prijs gesteld, maar rijder besloot samen met zijn onvoorwaardelijk trouwe fietsmaat verder te gaan. Na Vlaardingen was het beste er wel af. Daar was de grens bereikt om nog dieper te gaan. Toch verminderde de snelheid niet en bleef het metertje de 3.. aanduiden. De laatste 20 minuten werd er volgens vast recept uitgereden. Toch voldaan thuis gekomen, zijn grenzen kennende en die de volgende keer toch weer opzoeken. Ook daaraan ligt een grensĀ  waarmee men moet tevreden zijn. Grenzen aan de groei ! Fijne dag, de grenswachter.

3 gedachten over “Grenzen”

  1. Wat zijn de grenzen,
    Voor de tweede keer over grenzen gelezen. Er waren al twee reacties dus wat moet ik nog aanvullen.
    Toch mijn grens verlegt en in de pen (het toetsenbord) gesprongen. Zondag zag ik een blije Scribent zitten. Reed die dag zijn eigen ronden om zijn grenzen weer te kennen.
    Grenzen zoeken en stukjes schrijven, gewoon blijven doen. Genieten als ik het lees.
    Thanks Harrie, tot zondag.

  2. Harrie,
    zoals altijd kan je de verhalen mooi vertellen en schrijven, alsof je als lezer erzelf bij was
    en mooi om te constateren dat men op elkaar wilde wachten, en zo hoort het: saemn uit, samen thuis!

    blijf schrijven en tot bij de TCP,

    groet,
    Frits

  3. Mooi verhaal Harrie, uit het leven gegrepen.
    We willen allemaal meer en beter, maar er zijn nu eenmaal grenzen.
    Dat geld voor iedereen, ook voor Tom, maar ik hoop dat die zijn grenzen nog even kan
    optrekken, dat wij daarvan nog kunnen genieten. (zie de Giro)
    Maar ook al horen wij bij de ouderen, met regelmaat en ervaring kom je nog een heel eind.
    En je weet de ene dag is de andere niet, dus geen paniek. Harrie bedankt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *