Bonificatie

Afgelopen zondag met het Rondje Oud-Beijerland en Rijnsburg heeft schrijver iets meegemaakt dat had hij nog nooit beleefd. Het compacte Peloton van de blauw-gele rijders kreeg unaniem met permissie gesproken bonificatie. Dat heeft scribent in zijn leven nog niet meegemaakt, ook nooit verdiend trouwens, ook niet in de tijd dat hij nog koerste.

Omdat het Vaderdag was en men de bedoeling had om zowel op moeder- als vaderdag, tweede paas- en tweede pinksterdag kortere afstanden te rijden, deelde onze voorzitter luid en duidelijk mede dat men een kortere afstand rijden mocht. Dat was, mede gelet op de aankomende temperatuur, een goede beslissing en ook niet tegen dovemansoren gezegd.¬† Met m’n vaste maat besloten wij Rondje Rhoon te rijden richting Beneluxtunnel en via de Van Brienenoordbrug terug. In Rhoon was de koffiestop van de wat grotere rit naar Oud-Beijerland dus dat kwam goed uit; het mes sneed aan twee kanten.

Wij reden met een groepje van vijf op weg. Een van hen schroefde het tempo flink op maar mijn maat remde wat af. Later kwam dat goed van pas: wat je het eerste uur spaart, pluk je in het laatste uur dubbel de vruchten van. Na de Beneluxtunnel nam de betreffende man het tempo in handen, ging aan kop rijden en hield de groep bij elkaar. Ook hij wil gaarne een 3. op het metertje zien en dat ging als de brandweer. Gezien de temperatuur werd er flink gedronken onderweg en na Rhoon ging het gevat naar de golfbaan waar een prima koffiestop is.

Na de koffie kwamen wij de snelste groep die wel via Oud-Beijerland gereden hadden tegen in de bosstrook langs de Oude Maas. En aan de andere kant van de oever ligt voor schrijver Het Beloofde Land, de Hoeksche Waard.

Deze groep vroeg zich wellicht af waar wij zo snel vandaan kwamen, maar beste rijders en rijdsters, dat kwam door de bonificatie. Hoe langer onderweg, hoe drukker het werd. Uiteindelijk zijn wij langs de Oude Maas tot bijna aan Zwijndrecht gereden, zeg maar tot Rijsoord-Ridderkerk en langs de A16 terug. Het zwaarste deel tussen Berkel en Pijnacker viel reuze mee. Met zwaarste deel doelt schrijver op het vele fietsverkeer en de rotondes die men tegenkomt waardoor er heel attent moet gereden worden. Kwam met 110 km thuis en een ieder van ons vijven hield een goed gevoel aan de rit over. Daarna kon men naar hartelust Vaderdag vieren. Voor degenen die niet weten wat bonificatie eigenlijk is: het aftrekken van tijd in een wielerronde voor de snelste renners. Dat schrijver niet meer tot deze groep hoort, mag de pet niet kreuken.

Grenzen

De stippellijn onderin is de grens van Zuid-Holland en Zeeland

Gisteren stond de rit Langs de grens van Zuid-Holland en Zeeland op het programma. Ging wel niet helemaal langs deze grens, maar een kniesoor die daarnaar kijkt. De rit was lang genoeg om schrijver achter in het peloton te doen geraken. Samen met zijn trouwe maat heeft hij de rit uitgereden. Vlak na de tocht sprak scribent een deelnemer die vertelde dat hij nogal wat ingeleverd had. Hij merkte, ondanks een aantal trainingen in gezelschap van twee bevriende rijders, dat het hem niet meezat om na twee jaar inactiviteit, op zijn oude niveau te komen. Wat dat betreft was de naam Langs de Grens uitstekend gevonden. Hij kende z’n grenzen tot nu toe en er is nog veel werk te verrichten om op het oude niveau terug te keren.

Maar komt hij wel op zijn niveau ? Zitten daaraan geen grenzen ? Dat is helemaal niet zo vreemd, denkende dat hij niet een meer van de jongsten is. Hij wil niet horen dat ie een oude man is. Een van zijn bevriende mederijders vertelt hem dat nog wel ‘ns. Dat wordt dan wel ludiek bevestigd maar innerlijk wil hij er niet aan.

Nu stond er gisteren ook wel een pak hevige wind rond Oostvoorne en Rockanje, maar dat mocht de pet niet kreuken en de pret niet verminderen. Op een gegeven moment kwam die wind ook in het voordeel. Dus ging de bereikte grens op de teller omhoog. De man in kwestie wil een 3.. als eerste cijfer op de snelmeter zien. Hij moet toch een keer tevreden zijn. Bij aankomst zei hij wel voldaan maar niet helemaal tevreden te zijn. Er is nog werk te doen en omdat het rijden niet een van de naarste bezigheden is, zal dat best lukken. En zo niet, dan is er geen man overboord, vertelde ik hem. Leer je grenzen kennen. Het kan niet voor altijd doorgaan. Leef met je beperking, wees op een bepaald moment tevreden met wat je doet en weer kan. Denk aan anderhalf jaar geleden toen de rolstoel je grens was.

Oh ja, diverse leden boden bij de koffiestop hun hulp en goed wil aan om op de desbetreffende rijder te wachten en bij hem te blijven. Dit werd zeer op prijs gesteld, maar rijder besloot samen met zijn onvoorwaardelijk trouwe fietsmaat verder te gaan. Na Vlaardingen was het beste er wel af. Daar was de grens bereikt om nog dieper te gaan. Toch verminderde de snelheid niet en bleef het metertje de 3.. aanduiden. De laatste 20 minuten werd er volgens vast recept uitgereden. Toch voldaan thuis gekomen, zijn grenzen kennende en die de volgende keer toch weer opzoeken. Ook daaraan ligt een grens  waarmee men moet tevreden zijn. Grenzen aan de groei ! Fijne dag, de grenswachter.