Berichten uit het Peloton

Natuur

In deze nog steeds macaroni-achtige tijden rijden velen alleen. Schrijver rijdt met maat twee, drie keer in de week vaste rondes; de keuze wordt op de dag van rijden bepaald en kan onderweg altijd wijzigen. In deze tijd valt het op dat meerdere mensen naast hun bestaande liefhebberijen de wereld fietsend ontdekken. En met de wereld ontdekken bedoel ik de natuur. Men kruipt door het struikgewas om vogels te ontdekken. Thuis gekomen, al dan met een elektrische fiets, waant men zich meteen ornitholoog oftewel vogelkenner. Zoals men zich ook meteen na de eerste de beste fietstocht fietskenner noemt. Heb er gesproken die ineens wisten en dat ook vertelden wie Dumoulin is; en dan het liefst op z´n Frans uitgesproken. Het zij de mensen gegund.

Terugkomend op mijn maat en ik, ook wij ontdekten de natuur in onze vaste rondes. In Ackersdijk gaven we onze ogen goed de kost, werd er zelfs peddelend gereden en in de berm van het pad zagen wij het Engelse raaigras, het roodzwenkgras en het veldbeemdgras. Zo maar drie grassoorten waarvan scribent niet eens het bestaan wist. Thuis gekomen, las ik in een natuurboek de diverse in het voorjaar vaak voorkomende bermplanten, struiken en grassen. M´n maat wist er nogal wat van en verdraaid, het klopte.

Na Ackersdijk ging het op een gegeven moment door het tunneltje onder de A13 door op weg naar de Blauwe Brug. Ook daar naast de paardenmanege stond er struikgewas, waarin overigens op dat moment niets ruiste, en het Deens lepelblad alsmede de hertshoornweegbree. Bedoel maar, je kunt altijd wel met kop vooruit en blik op oneindig rijden, maar in deze solo en eenzame periode is er op de racefiets, vooral op die fiets, zoveel schoons te ontdekken waarvan men met volle teugen genieten kan. Overigens is de Blauwe Brug al enige tijd afgesloten. Schrijver was de laatste rijder die van de Ackerdijkse kant er over kon. Na hem werd er meteen een hek geplaatst en zou de brug zo´n vier weken dicht zijn. Inmiddels staat het gevaarte voor de scheepvaart open. Op zoek naar onderdelen bestaat de vrees dat men de brug na daling in het wegdek, lastige omschrijving !, niet meer open krijgt.

Na de brug wordt er richting Kethel gereden en bij het eerste de beste fietspad rechtsaf rijden wij door het veld naar Vlaardingen. Hoe wonderbaarlijk mooi kan het zijn midden in de polder van Midden-Delfland met zicht op stedelijke bebouwing de wilde cichorei, het vingerhoedskruid en de ereprijs te zien groeien en bloeien. Schitterend, zelfs als het tempo opgevoerd wordt of dat er tegen een fikse wind moet gestreden worden, zie je de witte dovenetel aan je voorbij flitsen.

Ook in de polder tussen Maasland en Schipluiden groeien en bloeien de paardenbloem en madelief. Bij dit laatste bloempje denk ik aan een versje van Hermans: zoals pa de liefjes ziet, zo ziet ma de liefjes niet.

Bij al deze mijmeringen is het zaak attent te blijven op de weg. Vooral de elektrische fietsliefhebbers en mensen die zelden fietsen, hebben vaak geen notie van de snelheid die zij rijden, geen notie van welke kant zij op willen en altijd menen voorrang te hebben. Nu pleit ik de racefietsers niet vrij van welke zonde dan ook maar er bestaat meer dan een snelheidsmeter en het speren op de fiets. Neem de tijd om zo nu en dan rond je heen te kijken, je hoeft geen ornitholoog te worden en ook geen natuurkenner, maar geniet in deze saaie en ongezellige tijd van het fraaie schoons langs de weg. Het is overigens heerlijk om in Het Woudt weer koffie te kunnen drinken, lekkere plak cake er blij en te zeggen: lekker gereden en heb jij de buizerd nog zien vliegen?

Harrie Meesters
Foto: Caroline Abbenhuijs

One thought to “Berichten uit het Peloton”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *